top of page
Zoeken
  • Gerrit en Damiët

De Corona Monologen

Ik schrijf en film mijzelf door het landschap overwegingen; van mijzelf,

mijn omgeving en wat ik in de media hoor. Graag creëer ik compassie

en nieuwsgierigheid voor alle stemmen die er nu eenmaal zijn, zodat

we de ander én onszelf recht in het hart aan kunnen kijken.

Het hart van de premier 21 april 2020

Ja, daar sta je weer.

Rechtop, zoals altijd, met je bril en je stille lichaam.

Meestal lachend, of in ieder geval een lichte krul om je mond.

Maar nu niet, want dit is een heel belangrijk, moeilijk moment.

Je vertelt ook: dit heeft je hoofdbrekens gekost.

Ik stel me voor dat je er minder van sliep.

Dat je toch, alleen in je bed, een paar keer extra van je linker- op je

rechterzij bent gaan liggen. Dat het lijf toch weer naast het best stond,

de bril weer op, nog een keer alles doornemend, nog een keer zeker weten

wat je toch niet zeker weet maar wel moet beslissen en dat er natuurlijk

bewijs is dat die kids niet echt gevaar lopen maar dat we dat wel verdomd

goed moeten uitleggen en dat de hele horeca natuurlijk over je heen valt.

Om maar te zwijgen over de verpleeghuizen.

Man, wat een ellende.

Wat een eenzaamheid.

En je kan niet anders.

Het. Moet. Dicht. Blijven. Allemaal.

Je bent er de man niet naar om dramatisch te doen.

Hoewel, natuurlijk schiet je wel eens uit je slof.

Mag het een keertje?

De druk is altijd hoog en je bent echt wel wat gewend, blij zelfs dat je al

eerdere rampen meemaakt, hoe raar dat nu ook klinkt, maar je moet je

toch niet voorstellen hoe het zou zijn als je deze als 1e voor je kieze had

gekregen, dan had je werkelijk niet geweten of je dit had getrokken…

Maar in deze dagen hen je een paar keer zo’n ‘hik’ gehad, een snik die

ineens en zonder aankondiging de keel verlaat en gepaard gaat met een korte,

schorre kreet. De 1e keer schrok je daarvan, maar na een paar keer merkte je

dat je er een beetje aan gewend raakte.

Sterker nog, je voelde het als een thermometer, als een teken dat je op de

goede weg bent, als een beslismoment. Geen ‘hik’? dan ook geen goede

beslissing. Een fysiek anker is het geworden voor je, als hartenkreet waar je

op bent gaan vertrouwen.

Uiteraard weet niemand hiervan. Ik verzeker je het blijft onder ons.

En nu ik je dan zo zie staan achter je katheder, met je verhaal over de kleine

veranderingen die je toestaat, zoals de basisscholen die weer open gaan en

als ik je zo hoor spreken over je eigen dilemma, dan vraag ik me af:

Ga je anders denken en voelen over politiek?

Over je eigen overtuigingen?

Over welk leven je eigenlijk wil lijden?

Over van wie je werkelijk houdt?

Over welke kansen je op persoonlijk geluk hebt misgelopen?

Over wat je de komende 30 jaren wilt gaan doen?

Ik weet het niet.

Misschien ga jij ook wel ‘gewoon’ door als dit achter de rug is. Maar eerlijk

gezegd denk ik dat er iets in je geknakt is, op een positieve manier.

De weerstand om je over te geven aan je hart.

22 weergaven0 opmerkingen

Recente blogposts

Alles weergeven

De Corona Monologen

Hier een Corona Monologenfilmpje met als onderwerp de anderhalvemetereconomie en hoe je toch op afstand contact kunt maken. Veel plezier en hieronder de link. Fijne dag! Gerrit Streekstra. https:/

De Corona Monologen

Ik schrijf en film mijzelf door het landschap overwegingen; van mijzelf, mijn omgeving en wat ik in de media hoor. Graag creëer ik compassie en nieuwsgierigheid voor alle stemmen die er nu eenmaal zij

DE CORONA MONOLOGEN

In onderstaande link een Corona Monoloog, dit keer komt het personage GELD aan het woord en waarom die zo ontzettend blij is met deze crisis. Veel plezier en hier is de link: https://lnkd.in/d6R8Hxd

Comments


bottom of page