top of page
Zoeken
  • Gerrit en Damiët

De Corona Monologen 28 maart 2020

Zolang dit virus ons in de greep houdt, zal iedere dag één van mijn

innerlijke stemmen je hopelijk aanspreken, omdat ik ervaar dat we in

de onderstroom veel meer gemeen hebben dan dat we verschillen.

De onzekere minister.

Er wordt aan een minister meerdere keren gevraagd hoe het nu zit

met die intensive care bedden, waarvan zoveel mensen bang zijn

dat dit tot pijnlijke situaties kan leiden als er een tekort ontstaat.

Het antwoord was en bleef steeds:

“We doen er alles aan om dit op te lossen.”

Of, vergelijkbaar:

“We gaan hier met z’n allen de schouders onder zetten.”

Of, weer vergelijkbaar:

“Wij zetten alles op alles om pijnlijke situaties te voorkomen.”

Dan ga ik me toch een beetje zorgen maken, juist omdat ik voel

dat niet alles gezegd wordt. Terwijl ik hoor van een journalist op de

radio ‘dat deze minister waarschijnlijk niet veel onrust wil zaaien als

hij zijn eigen onzekerheid daarover kenbaar maakt.’

Dit mechanisme constateer ik, ook buiten crisistijd, vaak bij leiders in

organisaties. Als er eenmaal een beslissing is genomen, dan houden

we ons er ook aan. ‘Afspraak is afspraak’ en de ruimte om onderweg

tot andere inzichten te komen, laat staan toegeven dat je er naast

zat, die ruimte is minimaal.

En ik zal niet heiliger zijn dan die leider en die minister: ook ik heb

die neiging behoorlijk sterk. Als ik eenmaal een beeld heb over

Iemand, of over een bepaald onderwerp, dan neig ik naar vasthouden.

Immers, mijzelf corrigeren en aan de haren uit het moeras trekken, dat

is nog niet zo makkelijk. Of het nu gaat over hoe ik politiek denk en

handel, mijn visie op mijn werk, of hoe ik naar mijn vrouw kijk: ik ga

niet iedere keer de boel helemaal opnieuw bekijken.

Dan is de zin ‘ik weet het ook niet precies ‘ geen aantrekkelijk optie.

Terwijl deze Corona crisis ons de uitgelezen kans geeft. Want wees

eerlijk: dacht jij drie weken geleden precies zo over deze crisis als

pakweg 3 weken geleden?

Alleen het woord crisis vond ik al zwaar overdreven. Geen handen

schudden? Onzin. Duizenden doden? Waar haal je het vandaan?

alle scholen, horeca en vele winkels gesloten? Alleen boodschappen

doen? Kom zeg, dat bepaal ik zelf wel.

Nou, helemaal niet.


Dus ik pleit voor een onzekere minister. Natuurlijk neemt hij besluiten.

Uiteraard verdedigt hij die met verve met de informatie die hij op dat

moment heeft.

Maar ik droom van een minister die het lef heeft om te zeggen:

“Ik hou ook mijn hart vast. Als blijkt dat ik een beslissing heb genomen

die verkeerd valt, dan voel ik me falen. Ik denk oprecht dat dit nu het

beste is, maar als blijkt dat het echt anders moet, dan doen we het

anders. Ik wil iedereen oproepen mijn ongelijk te bewijzen, want daar

leer ik van en daar schieten we uiteindelijk allemaal iets mee op.”

Heb jij dat lef?

Ik niet altijd.

Want ik ben soms bang.

Bang dat ik afgerekend wordt op iets waarin ik fout zat.

Dus hou ik vast aan wat ik ooit als waarheid had besloten.

Dom wellicht.

Sorry.

Ik ben een mens.

4 weergaven0 opmerkingen

Recente blogposts

Alles weergeven

De Corona Monologen

Ik schrijf en film mijzelf door het landschap overwegingen; van mijzelf, mijn omgeving en wat ik in de media hoor. Graag creëer ik compassie en nieuwsgierigheid voor alle stemmen die er nu eenmaal zij

De Corona Monologen

Hier een Corona Monologenfilmpje met als onderwerp de anderhalvemetereconomie en hoe je toch op afstand contact kunt maken. Veel plezier en hieronder de link. Fijne dag! Gerrit Streekstra. https:/

De Corona Monologen

Ik schrijf en film mijzelf door het landschap overwegingen; van mijzelf, mijn omgeving en wat ik in de media hoor. Graag creëer ik compassie en nieuwsgierigheid voor alle stemmen die er nu eenmaal zij

Opmerkingen


bottom of page