top of page
Zoeken
  • Gerrit en Damiët

De Corona Monologen

Zolang dit virus ons in de greep houdt, zal iedere dag één van

mijn innerlijke stemmen spreken, onder het mom ‘we lijken

veel meer op elkaar dan dat we van elkaar verschillen.’

De Hamster in mij. 24 maart 2020

en uiteraard in jou…..toch?

Het Kruitvat is de plek waar de Hamster zich toont. In winkelcentrum

Overvecht staat een heel groot filiaal, dus daar is de kans het grootst

dat ik vind wat ik zoek: desinfecterende gel voor de handen.

“Nee, nee, helemaal uitverkocht.”

De medewerkster schudt al bijna met haar hoofd voordat ik de vraag

heb gesteld, als een antwoordapparaat op een veel te vaak gestelde

vraag. Ik trek mij devoot terug en ga op zoek naar paracetamol.

Ja! Die is er weer.

Boven het schap is een briefje geschreven waarop staat: “Maximaal

drie pakjes”. Een vrouw grist drie pakjes weg en legt in onversneden

Utrechts uit dat “het echt niet voor haar alleen is, maar ook voor

buurman Jan.”

Wat natuurlijk gewoon heel goed waar kan zijn. Maar ja, mijn wantrouwen

na een reeks van gênante graaiverhalen interpreteert er lustig op los, in

het nadeel van deze vrouw. De hel, dat is immers de ander.

Even verderop wordt een vrouw, die zes pakjes heeft bemachtigd, streng

toegesproken door een andere vrouw. “Dat kun je echt niet maken. Stel

je voor dat er een ziek kind thuis ligt en er is geen paracetamol omdat jij

de boel hier hebt leeggeroofd. Dit kan echt niet hoor, echt niet.”

Mark Rutte kan tevreden zijn. We spreken elkaar aan, Mark!

Wat is het heerlijk als ik mij superieur waan, omdat ik niet de behoefte

heb om de Hamster in mij los te laten. Omdat ik mij zeker waan. Omdat ik

niet bang ben. Omdat ik niet zo onzeker ben over mijn situatie.

We hamsteren allemaal. Ja, jij ook.

Ik zie dagelijks in mijn coachpraktijk dat mensen zich suf stapelen.

Gedachten, emoties, frustraties, angsten, nare ervaringen, allemaal worden

ze ingeslagen, opgeslagen en opgepot. En vaak worden ze langs oneigenlijke

wegen, via collega’s, vrienden, kinderen en vooral partners, afgereageerd.

Dan raken we ‘ineens’ sneller geïrriteerd.

Dan gaan we snoepen, drinken, series kijken.

En o ja, dan hebben we meningen, zoveel meningen.

Zo Hamster ik boosheid.

Ik ben zeer slecht in staat mijn woede op tijd te ventileren. Ik voel het, ik

slik het in, in gooi er een mooie folie overheen ( bijvoorbeeld door te doen

alsof ik verbaasd ben ) of nog veel erger, ik stel een vraag ) en gooi de

woede in de vriezer.

Ik hoor mijzelf denken:

“Gerrit, voedsel en gevoelens, serieus? Wat probeer je hier te zeggen? “

Nou, dat we allemaal soms bang zijn, onzeker, niet weten wat we moeten

doen, in paniek, dat er niet altijd een ‘het komt wel goed’ stem in ons

aan het woord is. Dat, als dit langer duurt, wellicht meer mensen het

even kwijt raken allemaal.

En dat het dan fijn is om te luisteren. Te luisteren naar deze angst, die

in ons allen zit. Het oordeel, ook dat van mij, is snel gemaakt. Zes pakjes

paracetamol? Absurd. Ik wens je dezelfde compassie toe voor de ander,

als de compassie die jij wilt ontvangen voor jou rariteitenkabinet.

Thuis heb ik twee pakken yoghurt, 5 worstjes, twee halve broden, 10

broodjes en twee pakjes diepvriesfruit in de vriezer liggen.

En o ja, mijn woede.

4 weergaven0 opmerkingen

Recente blogposts

Alles weergeven

De Corona Monologen

Ik schrijf en film mijzelf door het landschap overwegingen; van mijzelf, mijn omgeving en wat ik in de media hoor. Graag creëer ik compassie en nieuwsgierigheid voor alle stemmen die er nu eenmaal zij

De Corona Monologen

Hier een Corona Monologenfilmpje met als onderwerp de anderhalvemetereconomie en hoe je toch op afstand contact kunt maken. Veel plezier en hieronder de link. Fijne dag! Gerrit Streekstra. https:/

De Corona Monologen

Ik schrijf en film mijzelf door het landschap overwegingen; van mijzelf, mijn omgeving en wat ik in de media hoor. Graag creëer ik compassie en nieuwsgierigheid voor alle stemmen die er nu eenmaal zij

Comments


bottom of page